De functionaris vroeger nog zo statig ‘voorlichter’ heette, wordt tegenwoordig ook bij de overheid ‘communicatieadviseur’ genoemd. Met het uitgebreidere takenpakket dat daarbij hoort.

 

Maar is de rol van de communicatieprofessional in de loop der jaren wel zoveel veranderd? Krijgen zij de vrijheid om hun expertise in te zetten om daadwerkelijk een goede overheidscommunicatie op te zetten? Of lopen ze vast in een systeem van ingesleten patronen en denkwijzen?

Initiatieven

Dat laatste, betoogt communicatieprofessional Jenny Le Large in een blog op communicatiecommbat.wordpress.com. Al sinds zij in de jaren negentig bij diverse overheidsorganisaties aan de slag ging, loopt zij tegen weerstand aan wanneer ze voorstelt om zaken anders te doen. Onder het mom van ‘Zo doen we dit hier nu eenmaal altijd!’ werden initiatieven vaak meteen afgeschoten. Jammer, maar ook wel begrijpelijk, omdat er weinig wettelijke ruimte is voor andere communicatie.

Zorgspotjes

Een andere trend die Le Large signaleert, is de behoefte om ‘dingen’ mooier te maken dan ze zijn. Daarbij noemt ze het voorbeeld van de zorgspotjes van de overheid, die door de Reclame Code Commissie te rooskleurig werden bevonden na een klacht van de FNV. Le Large vraagt zich af wat er hier nu eigenlijk gebeurd is. “Was er nu echt een behoefte van de ‘communicatieprofessional’ om de dingen mooier te maken? Of drong de minister, of wellicht bij een interne beleidsmaker aan op deze boodschappen? Ik hoop op het laatste. Want dan blijft de overheidscommunicatieprofessional verschoond van deze ‘miscommunicatie’ naar de burger. Wel jammer dan dat deze professionals niet in staat waren om hun kennis intern over te dragen.”

Delen: